Gronostaj i łasica- porównanie wielkości.

Zdjęcia tych drapieżników wykonałem w Ośrodku Edukacyjno Muzealnym Roztoczańskiego Parku Narodowego w Zwierzyńcu. Wybrałem obiekty w szacie zimowej. Mam nadzieję że te zdjęcia pokażą różnicę w wielkości oraz w wyglądzie.

Dzięuję za pomoc

GRONOSTAJ EUROPEJSKI (MUSTELA ERMINEA) 
DRAPIEŻNE (CARNIVORA)
Gronostaj europejski, gronostaj, gronostaj łasica (Mustela erminea) – gatunek małego drapieżnego ssaka z rodziny łasicowatych (Mustelidae). Jest większy od łasicy. Wierzch ciała w kolorze jasnobrązowym, sięgającym wierzchu głowy, spód ciała biały. Łapy dość duże, nos czarny. Zimą gronostaje zmieniają szatę na śnieżnobiałą, chociaż dzieje się tak tylko u części populacji - niektóre przez cały rok pozostają brązowo-białe. Końcówka ogona zawsze jest czarna, niezależnie od szaty. To ważna cecha, po której łatwo odróżnić gronostaja od jego kuzynki, łasicy.
Masa i wymiary ciała: masa samców do 250 g, samic do 150 g, długość ciała 17–33 cm, w tym ogon 4,2–12 cm. 
Średnia długość życia: 5-7 lat, a nawet 10 lat. 
Komunikacja: gdy jest zaniepokojony, wydaje gardłowy syk, szczeka króciutko, by sprowokować rywala; jęk i pisk, gdy atakuje. Między samcem a samicą delikatne piskliwe trele, podobnie w komunikacji matki z dziećmi. Osobniki dominujące na siebie krzyczą, wręcz wrzeszczą. Gronostaj, który ulega presji, delikatnie, ulegle piszczy. 
Środowisko: doliny rzeczne, tereny zabagnione, zakrzaczenia przy ścianie lasu. 
Pokarm: jaja większych ptaków, gryzonie, małe zające, poza tym zjada ryby, owady, a także gady i płazy. Tam, gdzie występują, zjada króliki. Gdy występuje nadmiar gryzoni, wtedy robi zapasy. W celu zdobycia pożywienia wspina się na drzewa i bardzo dobrze skacze. 
Aktywność: nie zapada w sen zimowy. Poluje głównie nocą. 
Gody: samiec zajmuje dość duży teren, który zachodzi na tereny samic. Samiec i samica na granicach swych terytoriów znaczą teren moczem i potem. Czasami dochodzi do walk. 
Rozród: luty-marzec, po 70 dniach ciąży w kwietniu-maju samica rodzi 4-8 młodych. Latem u tej samej samicy może dojść do drugiej rui i wtedy młode rodzą się w kwietniu - maju następnego roku po 9 miesiącach ciąży. Oseski są ślepe, głuche oraz na dodatek nieowłosione. Samica karmi je do drugiego miesiąca życia. Młode samice już latem tego samego roku mogą mieć ruję i być pokryte. Oboje rodziców opiekuje się młodymi. 
Dymorfizm płciowy: samce są prawie dwa razy większe od samic.
Siedlisko: w opuszczonych norach, dziuplach, pod korzeniami drzew i większymi kamieniami. Samice wykorzystują też nory gryzoni, przed porodem wyściełają je i tam rodzą. 
Odchody: dość długie jak na wielkość tego zwierzęcia, z jednego końca grubsze i zakończone bardzo cienko. Całość jakby nieco skręcona. 
Zagrożenia: antropogeniczne trucizny, rodentycydy antykoagulacyjne używane w gospodarstwach rolnych i na polach w momencie pojawienia się dużej liczby gryzoni. Niebezpieczne są zimowe niedobory gryzoni, a także większe drapieżniki. Kategoria zagrożenia LC.

ŁASICA (MUSTELA) 
DRAPIEŻNE (CARNIVORA)
Łasica (Mustela) – gatunek lądowego ssaka drapieżnego z podrodziny łasic (Mustelinae) w rodzinie łasicowatych (Mustelidae). Gatunki zaliczane do tego rodzaju są najmniejszymi ssakami w rzędzie drapieżnych (Carnivora). Spody łap są owłosione, a gdy nastają chłody zapowiadające zimę, to owłosienie jest jeszcze obfitsze. Ogon krótki, mniej niż 1/3 długości ciała. Ubarwienie futerka latem jest brązowe z odcieniem rudego. Spód ciała biały, barwy są wyraźnie oddzielone. Zimą łasica jest cała biała, ogon też jest biały. Głowa jest mała. Uszy króciutkie, z wierzchu zaokrąglone, sierść z przodu głowy przesłania otwór uszny. Prawdopodobnie ma to związek z penetracją tuneli podziemnych. W Polsce ubarwienie nie jest stałe. I tak łasica na zimę przybiera biały kolor sierści, gdy jednak zima jest ciepła. Jej brązowe futerko miejscami przebarwia się na biało. Linieje 2 razy do roku. Nie jest liczna. Prowadzi naziemny tryb życia, lecz gdy potrzeba, to może wspiąć się na drzewo, choć nie jest to częsty widok.

Masa i wymiary ciała: masa samca 40 do 150 g, samic 30-60g, długość samców do 20 cm, samic do 15 cm, w tym długość ogona od 3 do 7 cm. 
Średnia długość życia: maksymalna długość życia - do 3 lat. 
Komunikacja: szereg pisków o różnej tonacji. 
Środowisko: lasy i ich obrzeża, doliny rzek i turzycowiska, zarośla, parki i cmentarze. Na zimę szuka osad ludzkich, gdzie może znaleźć schronienie, prawdopodobnie dlatego, że także gryzoni jest tam więcej. W lasach mieszanych samica zajmuje powierzchnię 1-4 ha. Wartości te mogą się zmieniać się w zależności od zasobności pokarmu i schronień. 
Pokarm: norniki i inne drobne gryzonie, czasami większe ssaki, małe ptaki, jaszczurki, żaby oraz owady. Robi zapasy z gryzoni. Średnio podczas całego życia łasica zjada około 300 gryzoni, czyli ponad 10 kg! 
Aktywność: aktywne cały rok, choć ograniczają aktywność w czasie mroźnych dni, polują o świcie i o zmierzchu, najczęściej w nocy. 
Gody: luty-kwiecień. 
Rozród: ciąża 33-37 dni, liczba młodych 4-7, rodzą się w kwietniu-maju. Młode otwierają oczy po upływie 21 dni lub parę dni później. Samica karmi mlekiem 6-7 tygodni. Co ciekawe, już od 14 dnia życia pokarm stały może być spożywany przez młode. W sprzyjających warunkach łasica może mieć dwa mioty rocznie. Młode są pod opieką matki jeszcze przez 2, a nawet 3 miesiące od kiedy same zaczęły chodzić. Dojrzałość płciową samica osiąga w tym samym roku, w którym się urodziła, a samiec w następnym roku. 
Dymorfizm płciowy: samce są większe od samic.
Siedlisko: w gniazdach pod kamieniami, pod korzeniami, czy pod stertami gałęzi. 
Odchody: podobne do gronostaja, tylko mniejsze. 
Zagrożenia: ptaki i ssaki drapieżne, głównie sowy, czasami pasożyty wewnętrzne, zatrucia. 
W Polsce gatunek objęty częściową ochroną, obowiązuje między innymi zakaz umyślnego zabijania, okaleczania i chwytania.